De slechterik die geen slechterik meer wilde zijn

Ik heb op familiefeesten al ooit heel wat dierenfilms gezien. Mijn nichtjes (en enkele neven) hielden niet zo van spelletjes en dus belandden we vaak voor de tv met een of andere videofilm. De dvd was in die tijd immers nog niet aan zijn opmars toe. En het toeval wou dat al mijn nichtjes dierenliefhebbers waren, dus al die films met Lassie, Babe, Beethoven, Shiloh en andere lieftallige viervoeters heb ik gezien. Toen iemand tijdens het afgelopen familiekerstfeest voorstelde om samen een film te kijken, was ik akkoord op een voorwaarde: géén dierenfilm.

We zijn ondertussen allemaal een stuk ouder,  maar mijn kleine zus van negen was erbij, dus was de keuze voor een animatiefilm snel gemaakt. En het viel me op hoe populair dierenfilms vandaag nog altijd zijn. Scroll maar eens door de kinderfilms van Prime, Belgacom of Telenet en je moet de dieren van je afslaan: Garfield, Scooby-Doo, Lorax, Ice Age… Het was niet simpel om een compromis te bereiken over een niet-dierenfilm, maar uiteindelijk is dat toch gelukt: ‘Wreck-It Ralph’.

Rammende Ralph

Ik had al vaag wat van de film gehoord, vermoedelijk door reclame toen hij eind 2012 in de bioscoop uitkwam. Maar verder zei de film me weinig, mede door de weinigzeggende, stuntelige titel. De Nederlandse vertaling van de naam van het hoofdpersonage is bovendien niet veel beter: ‘Rammende Ralph’. Alsof ze op zoek móesten naar een alliteratie met de onontkoombare naam Ralph.

Maar tot mijn grote verbazing heb ik me 108 minuten kostelijk geamuseerd. Want ‘Wreck-It Ralph’ is een ontzettend grappige film, met zowel humor voor kinderen als volwassenen. Nergens anders zal je uitspraken horen als ‘Dekarameliseer deze man zodat we zien met wie we te maken hebben’ en ‘Zalige zuurtjes op een zitzak, het is me gelukt!’. De film is doorspekt met taalgrapjes en woordspelingen, tot de namen van de personages toe. Rammende Ralph (akkoord, die is minder geslaagd) wordt bevriend met Vanillope von Schweiz. Heerlijk toch?! Voor de Vlaamse prent is er dus ook heel wat werk in het vertalen gekropen.

Eenzame slechterik

Maar om de woordgrapjes te snappen moet ik misschien eerst wat meer vertellen over het verhaal. Ralph – een reusachtige man met enorme armen en handen – is ongelukkig omdat hij de slechterik is in het videospelletje ‘Fix-It Felix’ en door alle andere bewoners van het spel wordt uitgesloten. Niemand vindt hem sympathiek en hij leeft alleen op een vuilnisbelt. Zelfs op het feestje van het dertigjarig bestaan van de game wordt hij niet uitgenodigd. Iedereen heeft alleen bewondering voor Felix, de held van het spel, die erin slaagt de ene medaille na de andere te scoren. Omdat Ralph ook eens een held wil zijn, besluit hij zijn spel te verlaten en in een ander spel een medaille te bemachtigen. Dat gaat omdat in de ‘arcade’ of spellenhal waar ‘Fix-It Felix’ staat, ook heel wat andere spellen op dezelfde stekkerdoos aangesloten zijn.

Slechterik in snoepjesland

Zo belandt Ralph in ‘Heroes Duty’, een heftig spel waar een korps gepantserde special force soldaten het opnemen tegen ‘cybers’, spinnen die een cybervirus verspreiden. Ralph slaagt erin daar een medaille te halen, maar neemt op de terugweg naar zijn eigen spel per ongeluk zo’n cyber mee. De cyber ontsnapt, kaapt de medaille mee en vlucht naar ‘Sugar Rush’, een ander spel in de spellenhal. Ralph gaat hem achterna, wanhopig op zoek naar zijn medaille, in het snoepjesland waar kleurrijke racers het tegen elkaar opnemen in een mierzoete race. 1 snoepjesland, 1 cyber en 1 Rammende Ralph is geen goede combinatie voor een rustig spel, zo blijkt al snel. Des te meer omdat ook ‘Fix-It Felix’ op zoek gaat naar Ralph (zonder slechterik heeft hij geen spel meer), net als de sexy aanvoerster van het soldatenkorps uit ‘Heroes Duty’ de ontsnapte cyber opspoort voordat die een virus over de hele spellenhal kan verspreiden. En oh ja, dan is er nog Vanillope von Schweiz die graag mee wil racen in ‘Sugar Rush’, maar niet mag van Koning Karamel, die er een geheime agenda op nahoudt.

Disney op z’n best

Heel wat verhaallijnen dus voor een Disneyfilm, maar naarmate de film vordert smelten ze wel allemaal samen. En de manier waarop is uiterst creatief en fantasierijk. ‘Wreck-It Ralph’ lijkt me ideaal entertainment voor een regenachtige namiddag met de hele familie. En waarom zouden de kinderen nadien niet aan de slag gaan met potloden en papier om hun zelfbedacht game te tekenen?

De trailer van de Vlaamse versie:

De trailer van de originele versie (waar ik ook – bij afwezigheid van kinderen – de voorkeur aan geef:-))

 ‘Wreck-It Ralph’ is uit op DVD.

Advertenties

Stop met dromen en begin te leven

Walter Mitty is een grijze muis die meer tijd doorbrengt met dagdromen dan te genieten van het leven hier en nu. Hij werkt op de fotoafdeling van het magazine ‘Life’, dat voor alles staat waar Mitty niet aan meedoet:

‘To see life; to see the world; to eyewitness great events; to watch the faces of the poor and the gestures of the proud; to see strange things — machines, armies, multitudes, shadows in the jungle and on the moon; to see man’s work — his paintings, towers and discoveries; to see things thousands of miles away, things hidden behind walls and within rooms, things dangerous to come to; the women that men love and many children; to see and take pleasure in seeing; to see and be amazed; to see and be instructed…’

Mitty beleeft de spannendste dingen in zijn dagdromen, maar durft in het echte leven niet voor zichzelf op te komen, noch voor zijn gevoelens uit te komen. In dat opzicht is de Franse vertaling van de titel ‘La Vie Rêvée de Walter Mitty’ eigenlijk meer toepasselijk dan de originele titel ‘The Secret Life of Walter Mitty’. Maar als Mitty een fotograaf-avonturier achterna moet reizen op zoek naar een verloren foto, moet hij zijn droomwereld wel verlaten.

Ben Stiller

Ben Stiller neemt de rol van Walter Mitty voor zijn rekening en doet dat op een overtuigende en authentieke manier. Het is een heel andere vertolking dan zijn rollen in de ‘Meet The Parents’-trilogie bijvoorbeeld. Stiller heeft de film ook geregisseerd. Het gaat eigenlijk om een remake van een film uit 1947, die op zijn beurt gebaseerd is op een kortverhaal uit 1939 van James Thurber. Hoewel het verhaal van Stillers film slechts in grote lijnen overeenkomt met het originele Mitty-verhaal.

Bron: en.wikipedia.org

Bron: en.wikipedia.org

Door het verhaal van Thurber zou volgens Wikipedia de Engelse woordenschat verrijkt zijn met de uitdrukkingen ‘Walter Mitty’ en ‘mittyesk’, die verwijzen naar iemand die meer in zijn dagdromen leeft dan in het echte leven en (met een negatieve connotatie) naar iemand die zich voordoet als iemand anders.
Feelgoodfilm

‘The Secret Life of Walter Mitty’ is een heel fantasierijke, poëtische en originele film. Je wordt meegezogen in de droomwereld van Walter Mitty en verkent in de loop van de film samen met hem de mogelijkheden van het ‘echte’ leven. De aanpak is soms wat ‘cheesy’, en de film past zo volledig bij de eindejaarsperiode, maar hij weet toch te verrassen. Ook de prachtige beelden van de landen waar Mitty naartoe reist, doen je zelf dromen van verre reizen. De humor die Stiller gebruikt is soms subtiel van aard, maar evengoed meer uitgesproken tijdens zijn absurde dagdromen. Je stapt de cinema met een goed gevoel buiten.

Gezien op 23/12 in Kinepolis Leuven.

Matteo Simoni kan meer dan ‘de Smos’

De recensies waren niet erg lovend, dus ben ik met weinig verwachtingen naar ‘Marina’ gaan kijken, de film van Stijn Coninx die gebaseerd is op het leven van Rocco Granata. Maar de film is wat mij betreft veel beter dan sommige recensies beweren en heeft mijn verwachtingen in het kwadraat overtroffen.

Akkoord, de film heeft niet de kwaliteiten van Vlaamse topfilms als ‘Hasta La Vista’ of ‘The Broken Circle Breakdown’, maar het is wel een mooi verhaal dat ontroert. Matteo Simoni die de rol van de jonge Rocco Granata voor zijn rekening neemt, is heel overtuigend. Hij toont in ‘Marina’ dan hij meer kan dan typetjes vertolken zoals Smos in ‘Safety First’. Hoewel zijn naam iets anders doet vermoeden, sprak Simoni vóór de film geen Italiaans. Zijn grootvader is een immigrant, die net zoals de vader van Rocco Granata naar België is gekomen om in de mijnen te werken. Maar Matteo’s vader en hij zijn in Vlaanderen geboren. Simoni heeft Italiaans geleerd voor zijn rol, net als accordeon én Vlaams met een Italiaans accent. Met daarbovenop een Limburgse toets. Een interview dat je op YouTube vindt, toont hoe graag Matteo de rol wilde en hoe goed hij zich heeft voorbereid:

Simoni neigt wel soms naar een imitatie van Rocco Granata, in plaats van een eigen interpretatie. Wat jammer is, want die momenten zijn minder geloofwaardig. De heesheid die hij probeert na te doen bijvoorbeeld komt heel geforceerd over. Hoewel Simoni het blijkbaar net heel belangrijk vond om die toe te voegen aan zijn personage (vanaf 1’20”).

Ook Evelien Bosmans moet soms wat inboeten aan authenticiteit, als haar personage Helena zich naïever en kinderlijker voordoet dan aannemelijk is. Maar de film overtuigt in zijn geheel, zeker ook dankzij de sterke acteerprestaties van de Italiaanse acteurs Luigo Lo Cascio en Donatella Finocchiaro, die de rollen van Rocco’s ouders op zich nemen.

Rollen die heel belangrijk zijn voor het verhaal over Granata’s leven, want dat is er een van migratie. Rocco’s vader beslist om naar België te komen om in de mijnen te werken en laat al snel zijn gezin overkomen. En op dat moment begint Rocco’s strijd om zich te integreren, om niet langer een ‘vreemdeling’ te zijn. Maar da’s in het tamelijk racistische Limburg in de jaren 50 niet evident. Alleen wanneer hij muziek speelt voor een publiek wordt hij ‘zichtbaar’ voor anderen en zien ze hem als een van hen.

‘Marina’ zet Rocco Granata weer op de kaart. Een generatie die te laat is geboren om hem naar waarde te schatten, kan hem op deze manier leren kennen. En leren respecteren. Want hoewel de film slechts ‘gebaseerd is op’ zijn leven en geen gedetailleerde biografie beoogt, krijg je als kijker wel inzicht in de moeilijke strijd die hij heeft gestreden om te doen wat hij het liefste wilde: muziek maken.

Gezien op 21/12 in Utopolis Mechelen.

‘Catching Fire’ mist verhaal

Ik ben vorig jaar eerder toevallig voor ‘The Hunger Games’ in de cinema beland. Ik was absoluut niet mee met de hype, maar was gefascineerd door het grote aantal mensen dat de boeken een voor een verslond. En na de film begreep ik inderdaad min of meer wat er zo fantastisch is: de plot is best origineel en zit goed in elkaar en de lezer (of kijker) krijgt zowel heel wat actie als romantiek voorgeschoteld. En de verfilming is creatief uitgewerkt, met mooie decors en de gekste personages uitgedost in aparte kostuums. Behalve het compleet morbide karakter van de hongerspelen zelf* – waarover ik toch wel wat verontwaardigd was, des te meer omdat het een jongerenboek is – heb ik me die avond goed geamuseerd.

*Voor ‘The Hunger Games’-leek: tussen 2008 en 2010 schreef Suzanne Collins een SF- trilogie ‘The Hunger Games’ die zich afspeelt in Panem, een land in de toekomst dat ontstaan is in Noord-Amerika. Het land bestaat uit 12 districten en een hoofdstad, ‘Het Capitool’, waar president Snow in alle luxe regeert. De inwoners van de 12 districten werken bijna als slaven en lijden honger onder zijn totalitair regime. Maar zich verzetten durft niemand, want 74 jaar eerder heeft Het Capitool een opstand in district 13 de kop ingedrukt door het hele district én al de inwoners te vernietigen. Bovendien introduceerde Het Capitool de hongerspelen om de andere 12 districten te herinneren aan die ‘Donkere Dagen’. Tijdens die hongerspelen moet elk district een jongen en een meisje tussen 12 en 18 jaar opofferen, die het in een arena in een spel van leven en dood tegen elkaar én tegen 22 andere ‘tributen’ opnemen. De hongerspelen zijn voorbij als er nog 1 van de 24 kinderen in leven is. Vorig jaar is de film ‘The Hunger Games’ verschenen, een verfilming van het eerste boek. Nu loopt in de cinema ‘The Hunger Games: Catching Fire’, de verfilming van het tweede deel ‘Vlammen’. Vermoedelijk wordt volgend jaar deel 3 verfilmd, naar het boek ‘Spotgaai’.

De eerste film heeft een open einde, wat me nieuwsgierig maakte naar een vervolg. Vandaar dat ik mee ben gegaan naar deel twee. Maar eigenlijk had ik ‘Catching Fire’ helemaal niet moeten zien. Want de film mist verhaal. Hij herhaalt gewoon de eerste film.

Hunger Games 3 Hungar Games 2

*SPOILER ALERT* Katniss Everdeen uit district 12 slaagt er in de eerste film in om samen met de andere tribuut uit haar district – Peeta Mellark – de hongerspelen te overleven. Ze veinst een hevige verliefdheid voor Peeta en als alleen zij twee nog in leven zijn, overtuigt ze hem om samen zelfmoord te plegen. Zo moet geen van hen zonder de andere verder. Met deze slinkse truuk is ze de organisatoren van de spelen – die absoluut een overwinnaar nodig hebben – te slim af en slaagt ze erin hun beide levens te redden. Maar haar sluwe streken zijn de president niet ontgaan, en dat is waar de tweede film begint. President Snow verplicht Katniss om de schijn van smoorverliefd koppel hoog te houden tijdens de zegetoer langs alle districten. Want haar kleine daad van verzet heeft de districten hoop gegeven. Op verschillende plaatsen breken onlusten uit.

De spanning in Het Capitool stijgt en de president wil van de heldin Katniss af. Voor de 75e verjaardag van de Hongerspelen bedenkt hij dan ook een sluw plan. De 24 tributen worden geloot uit de winnaars van de voorbije jaren. Katniss en Peeta moeten dus opnieuw de arena in. Nog eens hongerspelen dus, goed voor een déjà-vue gevoel. Alleen is de relatie tussen Katniss en Peeta nu wat anders, precies omdat die laatste pas tegen het einde van de eerste film doorhad dat Katniss’ verliefdheid niet oprecht was. Terwijl zij voor hem de ware is. Maar Katniss heeft haar hart eigenlijk verloren aan Gale, een jongen die ze al kende van voor de hongerspelen. Het is een adolescentenroman voor iets natuurlijk.

In dat opzicht is ‘Catching Fire’ misschien ook alleen maar een waarheidsgetrouwe verfilming van het tweede boek. Ik heb het niet gelezen, maar wat mij betreft had Collins gerust mogen instemmen met één film die het tweede én het derde boek vertelt. Want al in het begin van de tweede film voel je de opstand aankomen, maar blijkbaar moet je voor het echte verzet wachten tot film drie. En dat is precies wat mij zo heeft ontgoocheld. Ik heb tijdens de volledige film het gevoel gehad dat ‘het verhaal’ nog moest komen. Dat de opstand wel zou beletten dat er een tweede sessie ‘hongerspelen’ op het scherm zou belanden. Maar niets is minder waar. Voor de echte actie en het vervolg van het verhaal heb je geduld nodig tot volgend jaar. ‘Catching Fire’ is in dat opzicht een intermezzo, een voorbereiding op wat komen zal. Maar eerlijk, een film wijden aan ‘voorbereiding’ is voor mij compleet overbodig. Ik ben op honger mijn blijven zitten.

Wie nieuwsgierig is, hier zijn de trailers van de twee films:

‘The Hunger Games: Catching Fire’, gezien in Kinepolis Leuven op 7/12.

Ruimtereis voor € 9,95

‘Avatar’ was de eerste film in 3D in onze Vlaamse cinema’s en dat was ongeveer de enige keer dat ik vond dat het 3D-effect ook effectief een meerwaarde was voor een film. De afgelopen jaren zijn er meerdere films verschenen waarvoor ik tevergeefs € 2 extra heb betaald, omdat 3D er met de haren was bijgesleept. Waarschijnlijk puur om meer bezoekers naar de bioscopen te lokken of om op een gemakkelijke manier geld te verdienen met een remake van een film die tot dan toe ‘alleen’ in 2D bestond. Bespaart je de moeite van een volledig nieuw scenario, uiteraard. Maar ‘Gravity’ toont opnieuw wat 3D voor een verhaal kan betekenen.

Je bént namelijk in de ruimte en overwint de zwaartekracht net als Sandra Bullock en George Clooney. Je rol als toeschouwer vervalt en je raakt als passagier betrokken bij de onderzoeksmissie die ze tot een goed einde proberen te brengen. Een budgetvriendelijk alternatief voor een ‘echte’ ruimtereis, lijkt me. Ware het niet dat de trip ontaardt in een echte ‘stressvakantie’. Een soort rampenfilm op microniveau (hoewel de ruimte natuurlijk op zich wel ‘macro’ is, maar toch). Net als je denkt dat er niets meer kan misgaan, wordt je ongelijk bewezen. Maar er is geen uitweg, iets wat ik als toeschouwer zelfs fysiek heb ervaren. Op een bepaald moment overviel mij een beklemmend, bijna claustrofobisch gevoel. Ik snakte naar vaste grond onder mijn voeten. Gelukkig volstond het om even mijn 3D-bril af te zetten, maar het scheelde niet veel of ik was de zaal uitgelopen. Zó beklijvend is de film.

Maar daar moet-ie het wel grotendeels van hebben. Een bredere verhaallijn is er in feite niet, behalve dat Sandra Bullocks personage (Ryan Stone) enorm worstelt met de verwerking van de dood van haar dochtertje. Iets wat à l’américaine doorheen de film al eens clichématig in de verf wordt gezet en de naar romantiek snakkende kijker voorziet van zijn portie meligheid.

Toch is ‘Gravity’ een cinemabezoek mét 3D-toeslag waard, want de beelden (zoals  een prachtige blik op de aarde vanuit de ruimte) zijn fantastisch en Bullock en Clooney spelen zo overtuigend dat je je afvraagt hoe ze het klaarspelen zonder ooit echt in de ruimte te zijn geweest. Wie met misprijzen aan Bullock terugdacht als romcom ‘Miss Congeniality (1 én 2)’ actrice, moet zijn oordeel na ‘Gravity’ dringend bijstellen.

Ik wilde de trailer liever niet op voorhand zien, maar wie zijn nieuwsgierigheid niet de baas kan:

Gezien op 23/11 in Kinepolis Leuven

Diamonds are a girl’s best friend

Dat een vrouw niets liever krijgt dan diamanten weet iedereen dankzij de sublieme vertolking van de courtisane Satine door Nicole Kidman in de film “Moulin Rouge” (2001). Maar als we enkele decennia vroeger waren geboren, dan had niet Nicole Kidman zo’n diepe indruk nagelaten met dat nummer, maar wel Marilyn Monroe. Want dankzij haar smachten vrouwen wereldwijd naar diamanten.

Een van de meest oorspronkelijke scènes waarin een vrouw “Diamants are a girl’s best friend” zingt, is in de film “Gentlemen Prefer Blondes” uit 1953. De film van Howard Hawks met Marilyn Monroe in de hoofdrol is een adaptatie van de gelijknamige Broadwaymusical uit 1949. Dááruit komt de schitterende klassieker. Hoewel die adaptatie op haar beurt op een boek van Anita Loos is gebaseerd. Maar het muzikale nummer werd in elk geval voor het eerst in 1949 op de planken gebracht.

En dankzij Marilyn Monroe werd het zo bekend vanaf 1953. Het is dan ook het levensmotto van haar personage Lorelei Lei, een ontzaglijk naïef en op geld belust wicht dat erin geslaagd is een rijkeluiszoon aan de haak te slaan. Tijdens een cruise samen met haar vriendin Dorothy (een al even sublieme Jane Russell) naar Europa ontdekt ze dat ze achtervolgd wordt door een privédetective – ingehuurd door de vader van haar aanstaande. Die heeft niet zoveel vertrouwen in haar beloofde trouw en ziet zijn zoon liever het familiefortuin aan iets anders dan aan diamanten spenderen.

Het verhaal klinkt misschien nogal cliché, maar de film is zo’n zestig jaar na release verre van passé. De humor blijf overeind, en wat voor humor! De volledige filmzaal – ook was het publiek eerder beperkt – lag onder de tafel van het lachen. Meermaals. En de musicalachtige scènes waarin Monroe en Rusell (al dan niet samen) uitbarsten in zang en dans dragen bij tot die humor, maar op een meer subtiele manier, omdat ze hun songs met een ongelooflijke overtuiging en authenticiteit vertolken.

De film is dus niet alleen een aanrader omwille van Monroes (originele) versie van “Diamants are a girl’s best friend”, maar evengoed omwille van Monroes en Russels sublieme interpretatie van twee “nitwits” die toch op best slinkse wijze mannen weten te mis- en verleiden.

Pittig detail: Monroe is absoluut blond in deze films (Het kon ook moeilijk anders: “Gentlemen Prefer Blondes), maar ze was helemaal niet blond van nature! Norma Jeane Mortenson werd geboren met lichtbruin haar. Het was haar agentschap dat haar in 1947 vroeg om haar haar te bleachen omdat er vraag was naar blonde modellen.

Alvast de trailer als voorsmaakje:

Gezien op 3/11 in Kino Arsenal in Berlijn http://www.arsenal-berlin.de/en/arsenal-cinema/current-program.html

Franse humor in zwart-wit

Als de film niet op het programma had gestaan van mijn personeelsdag, dan had ik hem waarschijnlijk nooit gezien. Maar ik ben ontzettend blij dat dat wel het geval was. ‘Jour de Fête’ (‘feestdag’) is een zwart-witfilm uit 1949 met Jacques Tati in de hoofdrol. Tati was een Franse komiek, acteur en regisseur die van 1907 tot 1982 leefde. Hij speelde mee in zes langspeelfilms, waarvan ‘Les Vacances de Monsieur Hulot’ (1953) en ‘Mon Oncle’ (1958) de bekendste zijn. Typisch voor zijn films is het hoge slapstickgehalte. Hoewel de films tamelijk gedateerd zijn, blijven veel van de grappen overeind. Als je iets leert uit Tat’s films is het dat humor universeel is.

In ‘Jour de Fête’ speelt Tati een postbode die op een nogal chaotische feestdag de post probeert te bezorgen in een bescheiden dorpje op het Franse platteland. Maar dat gaat niet zonder moeilijkheden. Zijn hulp wordt ingeroepen om op het dorpsplein een vlaggenmast recht te zetten en enkele dorpsgenoten nemen hem te grazen bij een drinkspelletje. Met een stuk in zijn voeten probeert hij de brieven alsnog op hun bestemming te brengen, met enkele grappige scènes als gevolg.

Op YouTube zijn er enkele fragmenten van de film te vinden:

De films “Les Vacances de Monsieur Hulot” en “Mon Oncle” zijn zelfs integraal op YouTube te vinden:

Tati was niet alleen van groot belang voor de Franse cinema, maar hij heeft ook zijn stempel gedrukt op de komedie op internationaal vlak. Volgens de Nederlandstalige pagina over Tati op Wikipedia zou Rowan Atkinson zijn inspiratie voor het typetje van Mr Bean gehaald hebben bij Tati. En dat lijkt me te kloppen. Je kan Mr Bean beschouwen als een moderne interpretatie van de typetjes van Jacques Tati.

Meer informatie over Jacques Tati vind je onder andere hier: http://nl.wikipedia.org/wiki/Jacques_Tati en http://www.premiere.fr/Star/Jacques-Tati-101563.

Ik heb “Jour de Fête” gezien op 26 oktober 2013 in de Budascoop in Kortrijk.