Het is mooi geweest

Op 24 augustus 2014 was het precies één jaar geleden dat ik mijn allereerste blogpost schreef. Dat was voor mij het uitgelezen moment om mijn blog eens te evalueren en te kijken waar een jaar bloggen mij gebracht heeft. En de conclusie is helaas dat ik ermee ophoud. Dit is mijn laatste post op deze blog.

Het voorbije jaar heb ik me vaak schuldig gevoeld, omdat ik niet zoveel tijd had als ik wilde om blogposts te schrijven. Die lieten daarom vaak op zich wachten, zeker tijdens de afgelopen maanden. Ik heb gemerkt dat ik vaker met cultuur bezig was dan dat ik de tijd had om erover te schrijven. Wat soms best wel een paradoxale situatie opleverde: ik kreeg soms de reflex om niet nog een film te bekijken of naar een expo te gaan, omdat ik nog een blogpost wilde schrijven van een vorig boek of een andere opera. En dat is natuurlijk niet de bedoeling:-).

Ook neemt mijn engagement bij verschillende culturele verenigingen heel wat tijd in beslag. Ik ben betrokken bij de jongerenwerking van het nieuwe BELvuemuseum en geef rondleidingen in de expo ‘100 jaar radio’ in Leuven. En het is gelukt om van mijn hobby mijn beroep te maken, want sinds vorige week organiseer ik culturele evenementen bij het Davidsfonds in Leuven:-)! Maar zo’n nieuwe job vraagt natuurlijk ook heel veel energie en overgave.

Het is echt niet gemakkelijk, inzien dat je gewoon geen tijd genoeg hebt om alles te doen wat je zou willen:-).

Maar ik wil jullie, liefste lezers, bedanken. Voor het volgen van deze blog, het lezen van mijn blogposts, het posten van toffe en kritische commentaren… Het was een plezier om mijn culturele ervaringen met jullie te delen! Ik hoop dat ik er toch een klein beetje ben in geslaagd om jullie te inspireren om meer cultuur te beleven.

En wie weet, misschien tot een volgende ontmoeting in deze virtuele wereld of tijdens een cultureel evenement in de ‘echte’ wereld. Geniet in de tussentijd van alle culturele ervaringen die je maar kan opdoen! Ik wens jullie een bruisend nieuw cultuurseizoen!

P.S. Ik heb me wel voorgenomen om mijn liefde voor cultuur via mijn Twitteraccount te verspreiden:-). Je vindt me via @ceciliacoppens.

Wandeling met dat ietsje meer

Het is vandaag een heerlijk zonnige zondag. Het ideale moment om met het gezin een uitstapje te maken. Alleen is er altijd die vraag: waar gaan we naartoe? Wel, probeer eens Sint-Truiden!

Wandelen én zoeken

blog sint-truiden

Waarom Sint-Truiden, hoor ik je denken. Wel, da’s de stad waar dit jaar de wandelzoektocht van Argus doorgaat. Argus is het milieupunt van KBC en Cera, maar dat doet verder niets ter zake:-). De wandelzoektocht is een uitgestippelde wandeling van 4 kilometer met vragen en opdrachten verspreid over het parcours. Als je nadien het antwoordformulier opstuurt of je antwoorden online ingeeft, kan je prijzen winnen: een fruit- of streekproductenmand, een hotelarrangement, tickets voor de ZOO of Planckendael, rugzakken…

En dat is leuk?

blog sint-truiden 2

Dat is heel leuk! Het is de ideale manier om een nieuwe stad te leren kennen en een gezellige wandeling te maken. Dankzij de 20 wedstrijdvragen en 6 fotovragen kom je op plekken waar je anders misschien niet zou komen en wordt je wandeling ook een spel. Je komt langs leuke terrasjes en rustige parken, met heel wat speelgelegenheid voor kinderen. Het is ook de ideale wandelzoektocht voor beginners, want als je een klein beetje rondkijkt zijn de vragen een makkie.

Bovendien is de zoektocht helemaal gratis! Je kan wel voor 3 euro een Trudopas kopen om onder andere de abdijtoren, de kapucijnenkapel en het Festraetsuurwerk te bezoeken, maar dat is niet nodig voor de zoektocht. Wij kochten er wel een, maar op een zondagvoormiddag was er veel gesloten. Bovendien was het Festraetsuurwerk dicht voor renovatie… Dus het is een goed idee om voor je start bij de Dienst Toerisme te polsen wat je kan bezoeken.

Zo gaat het

blog sint-truiden 5

1. Om mee te doen aan de wandelzoektocht heb je een (gratis!) wandelgids nodig. Je kan hem afhalen bij de Dienst Toerisme van Sint-Truiden of downloaden via de website van Argus. De wandelzoektocht loopt nog tot en met 31 augustus 2014 en start op de Grote Markt in Sint-Truiden (op 10 minuten wandelen van het station).

2. Kies welke wandelzoektocht(en) je aflegt. Er is er een voor volwassenen en er is een extra opdrachtenblad voor kinderen van 7 tot 12 jaar. Dat vind je op het einde van de wandelgids.

3. Je houdt tijdens de wandeling je antwoorden goed bij, zodat je het antwoordformulier na de wandeling kan opsturen of online kan ingeven.

4. Afwachten en duimen dat je iets wint:-).

blog sint-truiden 3

Meer informatie vind je hier: http://www.argusmilieu.be/NL/projecten/wandelzoektochten/sint_truiden

Cultuur in Madrid

Zin om een nieuwe stad te ontdekken maar geen zin in de ‘citytripstress’? Dan is Madrid jouw volgende bestemming. Het is een bruisende stad waar je na drie à vier dagen kan vertrekken met een vakantiegevoel én het idee dat je ongeveer alles hebt gezien wat je wilde zien. Ik zet alvast 10 must-sees en -do’s op een rijtje.

1. Het Prado

Het Museo Nacional del Prado is ongetwijfeld het meest bekende museum in Madrid. Het is een gigantisch museum met een traditionele inrichting en structuur. Alles hangt chronologisch, waardoor je gemakkelijk je favoriete periodes kan afbakenen. Toppers zijn werken van de Spaanse kunstenaars El Greco, Velasquez en Goya. Maar ook de ‘Tuin der Lusten’ van Bosch en de ‘Drie Gratiën’ van Rubens hangen er bijvoorbeeld. Ik ben er een beetje verloren gelopen – het is zó groot – maar het is wel heerlijk verdwalen tussen zoveel topwerken.

'De doop van Christus' van El Greco. Bron: www.ibliblio.org

‘De doop van Christus’ van El Greco. Bron: http://www.ibliblio.org

'De geklede Maja' en 'De naakte Maja' van Goya. Bron: www.venere.com

‘De geklede Maja’ en ‘De naakte Maja’ van Goya. Bron: http://www.venere.com

 

 

 

 

 

 

 

 

'De tuin der lusten' van Bosch. Bron: www.thenextwomen.com

‘De tuin der lusten’ van Bosch. Bron: http://www.thenextwomen.com

2. Museo Reina Sofia

Het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia is een museum van moderne kunst dat in een voormalig hospitaal gelegen is. Het is volledig vernieuwd en heel modern, en één geheel met de collectie. Het grootste deel van het museum vertelt het verhaal van de kunst sinds de overgang van de 19e naar de 20e eeuw. Het wereldberoemde ‘Guernica’ van Picasso hangt er. Je vindt er een foto van in ongeveer elk algemeen kunstoverzicht, maar dat het in het echt zo overweldigend is, had ik me nooit kunnen inbeelden.

'Guernica' van Picasso. Bron: www.museoreinasofia.es

‘Guernica’ van Picasso. Bron: http://www.museoreinasofia.es

3. Museo Thyssen-Bornemisza

Het is ongetwijfeld een van de moeilijkste namen van alle musea in Europa, maar het Museo de arte Thyssen-Bornemisza is dan ook een privémuseum. Je vindt er bijna 1000 kunstwerken die ooit behoorden tot de collectie van Baron Hans Heinrich Thyssen-Bornemisza en zijn vrouw Carmen. De werken schetsen een beeld van de geschiedenis van de Westerse schilderkunst van de 13e eeuw tot de 20e eeuw. Vooral de werken uit de 19e en 20e eeuw spraken mij enorm aan.

'Hotel Room' van Edward Hopper. Bron: www.ibiblio.org

‘Hotel Room’ van Edward Hopper. Bron: http://www.ibiblio.org

'Droom veroorzaakt door de vlucht van een bij rond een granaatappel, een seconde voor het ontwaken' van Dali. Bron: www.friendsofart.net

‘Droom veroorzaakt door de vlucht van een bij rond een granaatappel, een seconde voor het ontwaken’ van Dali. Bron: http://www.friendsofart.net

4. Parque del Buen Retiro

Maar je hoeft natuurlijk niet dagenland in de musea door te brengen. Je kan van het (doorgaans:-)) schitterende weer in Madrid genieten in het Parque del Buen Retiro. Tussen de andere toeristen en Madrilenen kan je even rusten in het gras of op een bootje.

Parque del Buen Retiro

Parque del Buen Retiro

5. Tapa’s

En als je honger hebt, is er één codewoord in Madrid: tapa’s! Olijven, calamares (fritti), paëlla, patatas bravas, ibericoham, croquetas… Het aanbod is eindeloos en ik ben er helaas niet in geslaagd om alle Madrileense specialiteiten te proeven. Maar toch bijna;-). Zoetebekken zullen gek zijn op churros met chocolademelk en horchata, een zoete melkdrank op basis van aardamandelen.

IMG_3774

6. Markten

Er zijn heel wat tapasbars in Madrid waar je een aantrekkelijke menukaart vindt, maar een bezoek aan een mercado is ook de moeite. In de overdekte markten ‘Mercado de San Miguel’ en ‘Mercado de San Anton’ heb je de eetkraampjes voor het uitkiezen. In de ‘Mercado de San Anton’ kan je op de benedenverdieping zelfs je stuk vlees of vis kiezen, dat in het restaurant op de bovenverdieping voor je wordt klaargemaakt. Dat restaurant ‘La cocina de San Anton’ is overigens een enorme aanrader.

Mercado de San Miguel

Mercado de San Miguel

La cocina de San Anton Bron: www.mercadosananton.com

La cocina de San Anton. Bron: http://www.mercadosananton.com

7. Palacio Real

Wie van koninklijke pracht en royale paleizen houdt, moet naar het Palacio Real. Ik weet niet of ik het bezoek zou overdoen, want als je al ooit een koninklijk paleis hebt bezocht, dan is het Palacio Real niet meer zo verrassend. Bovendien hangt er niet in elke zaal Spaanse én Engelstalige info – die nonchalante Spanjaarden – en kost de toegang 10 euro. Maar in de kroonzaal en de eetzaal werd ik wel met verstomming geslagen.

Palacio Real

Palacio Real

Troonzaal in het Palacio Real. Bron: www.travelsignposts.com

Troonzaal in het Palacio Real. Bron: http://www.travelsignposts.com

Eetzaal in Palacio Real. Bron: www.womenworld.org

Eetzaal in Palacio Real. Bron: http://www.womenworld.org

8. El Rastro

Als je naar Madrid gaat, zorg dan zeker dat je er op zondag al/nog bent. El Rastro is een enorme rommel-, antiek- en ambachtenmarkt met honderden kraampjes. Het is heerlijk om er rond te lopen en de Madrileense sfeer op te snuiven. Er lopen ook heel wat toeristen rond, maar de verkopers zijn voornamelijk Spanjaarden. Madrilenen zijn over het algemeen geen vroege vogels, maar ga niet te laat naar de markt. Tegen de middag kan je er over de koppen lopen.

El Rastro

El Rastro

 9. Plaza del Dos de Mayo

Nog meer shopplezier? Ga dan naar Plaza de Dos de Mayo (het plein van de tweede mei, da’s een regionale feestdag waarop de Madrilenen de opstand tegen Napoleon herdenken). Dat is een ongelooflijk gezellig pleintje in een wijk een beetje buiten het centrum. De wijk is absoluut niet toeristisch en je vindt er het echte Madrid. Mét ontzettend veel kleine winkeltjes vol leuke vintage en tweedehandsspullen. Dit jaar is er op het Plaza del Dos de Mayo nog tot en met 28 juni elke zaterdag een marktje met allemaal handgemaakte spullen. Je vindt meer informatie via http://dosdemarket.com/.

Plaza del Dos de Mayo

Plaza del Dos de Mayo

10. Flamenco

Soms mag je al eens de toerist uithangen: we zijn naar een heuse flamencoavond geweest. We waren helaas te laat om te boeken in dé referentie in Madrid (Corral de la Moreria, zie www.corraldelamoreria.com), maar konden toch nog terecht in Torres Bermejas (http://torresbermejas.com/en). Als je de reacties op verschillende fora moet geloven, hebben we er goed aan gedaan om er niet te eten. Je kan bij zo’n flamenco-avond altijd kiezen voor de optie show + diner. Maar ook zonder show betaal je nog minstens 35 euro. Ik was aanvankelijk heel sceptisch. Het decor dat geïnspireerd is op het Alhambra in Granada oogde nogal kitscherig. Maar de show was absoluut entertainend!

IMG_3834 IMG_3843

 

WOI vanop de eerste rij

Wie aan musical denkt, denkt meteen aan breed glimlachende acteurs die op de meest onverwachte momenten in zingen uitbarsten en hun melodieuze bekentenissen kracht bijzetten met galante danspasjes. Niet meteen een genre dat je associeert met oorlog dus. Toch ging Studio 100 de uitdaging aan om – niet toevallig in hét herdenkingsjaar – een musical te maken over de Eerste Wereldoorlog. En niet zomaar een musical, een ‘spektakelmusical’.

Komt dat zien

’14-18′ is gepromoot als een spektakelmusical. En hoewel er in de promotie van een evenement al eens wat overdreven wordt om toch maar zoveel mogelijk toeschouwers te lokken, houdt Studio 100 zijn belofte. ’14-18′ ís spektakel. Een rijdende publiekstribune, mobiele decorstukken die in enkele minuten worden omgetoverd van een veldhospitaal tot loopgraven, een ‘levend’ decor met wiegende klaprozen, paarden met koetsen die over de scène galopperen… Je hebt als toeschouwer soms echt het gevoel dat je terug in de tijd bent gekatapulteerd en de Eerste Wereldoorlog vanop de eerste rij meemaakt.

Maar het spektakel gaat wat ten koste van het verhaal. Dat wordt bijvoorbeeld heel duidelijk bij de decorwissels. De tribune en de decorstukken zijn mobiel, maar wissels vragen wel wat tijd. En het is door die trage overgangen dat het verhaal stokt en het ritme vertraagt. Van de ‘rijdende’ publiekstribune moet je je ook niet te veel voorstellen: het is een tribune die af en toe enkele meters naar voor en naar achter schuift. Wat best wel veel lawaai maakt, waardoor de acteurs minder verstaanbaar zijn.

Gebrek aan geloofwaardigheid

Het is nochtans een straffe cast. Studio 100 heeft zijn grote namen uit de kast gehaald: Jelle Cleymans neemt de hoofdrol voor zijn rekening, bijgestaan door Free Souffriau en Louis Talpe die zijn vrouw en beste vriend spelen. En ook andere BV’s staan op het podium: Jonas Van Geel, Bert Verbeke, Maaike Cafmeyer, Jo De Meyere en Peter Van de Velde. Die bekende namen doen ongetwijfeld hun werk bij de ticketverkoop, maar dragen niet altijd bij tot de geloofwaardigheid en authenticiteit van het verhaal.

Vooral Jelle Cleymans heeft moeite om zich na zijn rollen als Robin Hood en Jens in ‘Thuis’ in te leven als soldaat in oorlogsperiode. Dat Bert Verbeke – zijn collega uit de populaire soap op één – in de musical een van zijn beste vrienden is, houdt dat ‘Thuis’-gehalte zeker in het begin erg hoog. Dat de enorme zaal en de relatief grote afstand tot het publiek daartoe bijdraagt, zou me niet verbazen. De Nekkerhal is immers immens en in tegenstelling tot een cultuurcentrum of schouwburg waar het publiek doorgaans ‘verticaal’ voor de acteurs zit, is de publiekstribune tientallen meters diep. De acteurs lijken moeite te hebben om in de mensenmassa een houvast te vinden. De schermen waarop het publiek close-ups van de acteurs kan zien brengen weinig soelaas. Integendeel.

Maar het ligt niet alleen aan de acteurs dat het verhaal op de oppervlakte blijft zweven. Er is te weinig diepgang. De makers hebben in zo’n anderhalf uur 4 jaar oorlog willen vatten, mét alle mogelijke kleine verhaallijnen: de tol van de oorlog, het gemis op het thuisfront, vriendschap, desertie, liefde voor de vijand… Precies omdat er op een heel korte tijd enorm veel verteld moet worden, blijven de personages vlak en krijgen de acteurs niet de kans om hun personage (geloofwaardig) emotioneel te laten evolueren.

Geld waard?

Maar ’14-18′ is niet slecht. Ik vrees dat Studio 100 door de doorgedreven promotiecampagne gewoon (te) hoge verwachtingen heeft gecreëerd. Die hebben er bij mij in elk geval voor gezorgd dat ik een tikkeltje teleurgesteld de zaal ben uitgegaan. Ik had een ‘wauw-effect’ verwacht, maar dat is uitgebleven.

Hoe dan ook: ’14-18′ is en blijft een entertainende musical die heel wat in z’n mars heeft: spektakel, een knap decor, een straffe cast, mooie stemmen en muziek van Dirk Brossé, géén onbekende in de musicalwereld (hoewel de liedjesteksten heel vaak heel gekunsteld klinken)…Maar als je van plan bent om te gaan, zou ik je verwachtingen wat bijstellen. Dan kunnen ze alleen maar overtroffen worden.

’14-18′ gezien op 19 mei 2014 om 17u. De musical loopt nog zeker tot 13 juli 2014 in de Nekkerhal in Mechelen.

http://www.1418.nu/

Dit is de spot die je misschien al op tv hebt gezien:

En een filmpje met interviews met de makers van de musical vind je hier:

Een ticket voor ’14-18′ is allesbehalve goedkoop. Tickets kosten € 44,95 – € 54,95 en € 64,95, exclusief een tiental euro voor de reservatie en levering. En ook de parking kost je geld, tenzij je aan de overkant – gratis – op de parking van De Nekker of Utopolis gaat staan natuurlijk;-).

Of je met de auto of het openbaar vervoer gaat, je houdt er best rekening mee dat de voorstelling kan uitlopen. Er werden in totaal al drie voorstellingen door een ‘technische storing’ onderbroken, gedurende 10 tot 45 minuten…

Een culturele ervaring is (heel veel) geld waard

Als je nog twijfelde of cultuur wel zo waardevol is, maken cijfers komaf met die twijfel! Dit artikel las ik vanmorgen in De Standaard:

Geluksgevoel bij kunstbeleving berekend

Naar het theater gaan maakt even blij als 1.225 euro

Het goede gevoel dat een bezoek aan het theater of museum oplevert, is uitgedrukt in geld. Daan van Lent

Twee keer per jaar een bezoek aan het theater levert een groter geluksgevoel op dan een salarisverhoging van 1.225 euro per jaar. Naar een concert? Ook leuk, maar het resulterende geluksgevoel staat slechts gelijk aan een salarisverhoging van 909 euro.

Allemaal direct kaartjes boeken dus? Nee, eerst nog even zwemmen of gaan dansen. Dat zijn volgens een onderzoek van de London School of Economics de kunst- en sportactiviteiten die het meeste welbevinden opleveren: regelmatig zwemmen staat gelijk aan de waarde van het geluksgevoel bij een salarisverhoging van 1.999 euro. Nog beter is het om zelf te gaan dansen, dat zorgt voor een geluksgevoel dat gelijk staat aan een salarisverhoging van 2.048 euro. Het regelmatig bezoeken van de bibliotheek verhoogt het geluk meer dan een salarisverhoging van 1.666 euro.

Dit is niet een onderzoek dat de wetenschappers van de LSE in hun hobby-uurtjes als ‘freakonomics’ hebben gedaan. De drie gedragseconomen achter deze uitkomsten, die vorige maand zijn gepubliceerd, hebben het onderzoek uitgevoerd in opdracht van het Britse ministerie van Cultuur, Media en Sport. Dat wil een waarde koppelen aan cultuur en sport, die niet duidelijk wordt uit prijsvorming op de markt. Want die is er niet echt. Daarom hebben de onderzoekers gegevens gebruikt van het Britse Office for National Statistics, die voor zijn Understanding Society-onderzoeken naar het welbevinden van de Britten vragen stelt naar welke waarde zij plakken op activiteiten die ze ondernemen.

Afbeulen in de fitness

De uitkomsten maken duidelijk dat niet alle sport- of culturele activiteiten bijdragen aan geluk. Ga bijvoorbeeld niet zelf op de gitaar tokkelen of pianospelen. Dat staat gelijk aan een negatieve waarde van 1.530 euro. Ook afbeulen in de fitness lijkt niet zo’n goed idee. Het staat gelijk aan het verdriet bij een salarisverlaging van 1.616 euro.

Hierbij plaatsen de onderzoekers wel direct een belangrijke kanttekening. ‘Het kan zijn dat mensen die een slecht zelfbeeld hebben – door overgewicht – sneller naar de fitness gaan’, schrijven zij in de publicatie Quantifying and valueing the wellbeging impacts of culture and sport. Of het kan gaan om ‘eenzame muzikanten’ die stilletjes hun melancholie wegspelen.

De vraag is omgekeerd ook of theaterbezoek gelukkiger maakt of dat mensen die regelmatig theater bezoeken gewoon gelukkiger mensen zijn die een goed gevoel krijgen als ze in de schouwburg plaatsnemen. Het hoeft niet zo te zijn dat mensen die nooit naar het theater gaan, plots gelukkig worden als ze wél een toneelstuk, musical of dansvoorstelling bezoeken. Inkomensverschillen – de theaterbezoeker verdient meer en haalt dus minder plezier uit een salarisverhoging – kunnen daar ook een rol bij spelen.

De onderzoekers hebben overigens wel voor die factoren gecorrigeerd, maar meer vergelijkbare onderzoeken zijn nodig om te zien of ze dat afdoende gedaan hebben.

Er kan dus ook niet zomaar een beleidsaanbeveling uit voortvloeien. Het heeft niet direct zin om gratis kaartjes uit te delen, niet voor de overheid of voor werkgevers. Wat moet het Britse ministerie er dan mee? Dat legt het ook uit bij het onderzoek: door te weten wat sport- of culturele activiteiten mensen waard is, kan het ministerie ook afwegen wat het belang is om kunst- en sportdeelname met beleidsmaatregelen te stimuleren. Want het onderzoek laat wel zien welke activiteiten aan het welbevinden van mensen bijdragen.

Bron: http://www.standaard.be/cnt/dmf20140513_01104532

De komiek (in) Hitler

Bron: www.wpg.be

Iets ongelooflijk onwaarschijnlijk gebeurt dan toch: Adolf Hitler is helemaal niet dood, maar wordt op een zekere dag gewoon wakker op een braakliggend terrein in Berlijn. Wat er precies gebeurd is, laat de auteur helemaal in het midden. Maar een ding is zeker: daar is hij weer. Volkomen hulpeloos en zonder enig identiteitsbewijs ontwaakt Hitler op 30 augustus 2011. Hij staat nietsvermoedend op, maar ontdekt al snel dat hij in een ander millennium is beland. Een krantenventer helpt hem om de eerste dagen door te komen. Tot Hitler opgemerkt wordt door enkele talentscouts die in hem een groots imitator zien. En zo wordt de enige echte Adolf Hitler een stand-up comedyact. Alleen is er voor Hitler niets komisch aan en zal hij televisie- en YouTubekijkend Duitsland voor zich proberen te winnen.

Internationale bestseller

‘Daar is hij weer’ is een boek van de Duitse journalist Timur Vermes. Het verscheen in 2012 in Duitsland en daar werden al meer dan 2 miljoen exemplaren (!) van het boek verkocht. De vertaalrechten zouden ook al aan meer dan 30 landen verkocht zijn en er zou ook een film in de bus zitten. Van een succes gesproken. In ons land loopt het niet zo’n vaart – enkele tienduizenden verkochte exemplaren – maar het boek werd dan ook pas vorig jaar vertaald.

Daar is hij weer3

Geen tien voor taal

Is het dan ook echt zo goed? Literair gezien is het geen pareltje, verre van zelfs. Ik heb me er zeker naar het einde toe moeten doorworstelen. De roman is absoluut geen pageturner en ik was aan het wachten op een climax die er gewoon niet komt. Bovendien heeft Vermes niet bepaald een vlotte schrijfstijl. En hoewel een van de positieve kritieken op de kaft precies gaat over het feit dat Vermes zich ‘het jargon van de dictator’ eigen heeft gemaakt, zit het boek vol archaïsmen. Ook op plaatsen waar de Führer niet aan het woord is.

De archaïstische schrijfstijl zou ook wel eens met de Nederlandse vertaling te maken kunnen hebben, die te wensen overlaat en in sommige alinea’s ondermaats is. Traduttore, traditore… Jongerentaal wordt een vreemd Vlaams tussentaaltje dat ver van de realiteit staat.  En van sommige uitdrukkingen vraag je je af of het überhaupt wel Algemeen Nederlands is:  ‘waarop ik voornemens was voorgoed een einde te maken’, ‘het speeltuintje van de bewaarschool’, ‘we moeten nog op een kinderwagen uit’, ‘het was wederom van belang pas op de plaats te maken’, ‘ de aanspraak’…

Relevantie primeert

Maar als je je over de slechte vertaling – of gaat het toch om een bedenkelijke schrijfstijl? – heen kan zetten, doet het boek je wel nadenken. Je krijgt geen antwoord op de vraag hoe het komt dat Hitler plots weer leeft, maar de auteur zet terecht vraagtekens bij de manier waarop Hitler opnieuw populair kan worden. Akkoord, zijn ‘revival’ berust op een misverstand – namelijk dat anderen hem zien als komiek en hij zichzelf niet – maar in de loop van de roman vervaagt precies die grens tussen komedie en tragedie.

In dat opzicht is het enorme succes in Duitsland waarschijnlijk te verklaren. Daar ligt de herinnering aan Hitler nog verser in het geheugen dan bij ons. Iets wat de roman in ons land misschien dat extra tikkeltje relevantie geeft. Want Vermes toont precies aan dat (een) Hitler zich kan heruitvinden en dat sociale media de ideale manier zijn om discriminerende en antisemitische ideeën te verspreiden. Niet alleen in Duitsland, maar wereldwijd.

Op de website van Knack staat er een interessant interview met Timur Vermes met als veelbelovende titel ‘De media gaan een nieuwe hitler zeker niet tegenhouden’  http://www.knack.be/nieuws/boeken/de-media-gaan-een-nieuwe-hitler-zeker-niet-tegenhouden-timur-vermes/article-interview-111066.html

Belle-Vue bier? BELvue museum!

Ik heb mijn blog wat verwaarloosd. En als er – paradoxaal genoeg – een ‘boosdoener’ is, dan is het… cultuur. Dat lijkt misschien wat paradoxaal, op deze blog doe ik net het relaas van mijn culturele activiteiten, maar de voorbije weken was het zo druk dat ik geen tijd had om aan mijn computer te gaan zitten. Ik ben bezig met enkele spannende culturele projecten, waarover ik graag meer vertel.

BELvue Bende

Het BELvue museum is het museum van de Belgische geschiedenis en een centrum voor democratie op het Paleizenplein in Brussel. De huidige inrichting is wat verouderd en daarom wordt het museum tegen het voorjaar van 2016 helemaal opnieuw ingekleed. Maar een museum heruitvinden doe je niet zomaar. Daarom is BELvue op zoek gegaan naar 15 jongeren die mee willen werken aan het nieuwe concept. En ik ben heel trots dat ik daar een van ben.

Het BELvue museum heeft De Veerman aangesproken om een traject uit te werken  voor ons – de BELvue Bende, klinkt best stoer he. De Veerman is een organisatie uit Antwerpen die projecten aanbiedt die kunst en educatie samenbrengen. Het BELvue museum wil ons zo opleiden tot ‘museumdeskundigen’ zodat we een gefundeerde mening kunnen geven over het nieuwe museumconcept van het BELvue.

2 vliegen in 1 klap

IMG_3119IMG_3116

Als je nog nooit in het BELvue museum geweest bent, is het dus nu het moment. Er zijn in het museum twee parcours: in de zalen kom je meer te weten over de geschiedenis van België en in de gangen leer je 6 Belgische koningen beter kennen. Elke zaal weerspiegelt een bepaalde periode uit de geschiedenis van ons land, zo vertelt de eerste zaal over de onafhankelijkheid, is er een zaal per wereldoorlog, voel je je hippie in de zaal van de ‘Golden Sixties’…

Het museum is niet bepaald interactief – da’s absoluut een werkpuntje – maar je vindt wel uitgebreide informatie op de panelen. Voor scholen en kinderen (en kinderen met hun grootouders!) zijn er speciale interactieve kidsproof museumgidsen. En eerlijk, er is een heerlijk restaurant  waar je gerechten kan bestellen met kakelverse ingrediënten van de boerderij.

IMG_3135IMG_3143

Meer informatie?

http://www.belvue.be/nl

http://www.veerman.be/index.php